शनिवार, १८ मार्च, २०२३

डॉ. आयडा स्कडर - वीणा गवाणकर



नेहमीच्या कथा, कवितांपेक्षा काहीतरी वेगळं वाचायचं म्हणून आईचा पुस्तकांचा खण धुंडाळतना वीणा गवाणकर लिखित डॉ. आयडा स्कडर हे पुस्तक मिळालं. मुळात वेळुर हे गाव भारताच्या नकाशावर कुठे येतं हे ठाऊक नसलेल्या मला डॉ. आयडा स्कडर हे नाव माहीत असणं शक्यच नव्हतं. त्यामुळे केवळ या नावाबद्दलच्या कुतूहलापोटी हे पुस्तक मी वाचायला घेतलं. 

स्वानुभवांतून माणूस घडतो असं म्हणतात, परंतु डॉ. आयडा स्कडर यांना आलेल्या अनुभवांतून मात्र दक्षिण भारतातील वैद्यकीय सेवेचा चेहरामोहराच बदलला, असं म्हणाल्यास अतिशयोक्ती ठरू नये. 

'अर्काट मिशन' या अमेरिकन मिशनरीसाठी भारतात काम करणाऱ्या अमेरिकन कुटुंबाच्या तिसऱ्या पिढीत आयडा यांचा जन्म झाला. अमेरिकेत स्थायिक होऊन सुखाने संसार करत आयुष्य जगण्याची स्वप्न पाहणाऱ्या आयडा यांचं आयुष्य भारतात आलेल्या एका अनुभवाने पूर्णपणे बदललं. केवळ पुरुष डॉक्टर नको म्हणून एकाच रात्रीत तीन भारतीय स्त्रियांना आलेला हकनाक मृत्यू आयडा यांच्या मनावर खोलवर परिणाम करून गेला. त्यामुळेच वयाच्या तिशीत अमेरिकेतून वैद्यकीय शिक्षण पूर्ण करून त्या सेवा देण्यासाठी भारतात परतल्या. स्वातंत्र्यपूर्व काळात भारतात डॉक्टर म्हणून काम करणं सोपं नव्हतं. अमेरिकेत वैद्यकीय अभ्यासक्रमात न शिकवलेल्या भारतीय रोगांवर ईलाज करण्याचं आव्हान पेलतानाच भारतातील अपुऱ्या वैद्यकीय सेवा, गरिबी, जातव्यवस्था, स्वच्छतेबाबतचं अज्ञान, जाचक रूढी-परंपरा, अंधश्रद्धांचा घट्ट पगडा यांचा सामनाही त्यांना करावा लागत होता. तरीही हार न मानता त्यांनी आपलं कार्य अखंडित सुरू ठेवलं. १०x१२ च्या एका खोलीतून सुरू झालेला प्रवास अनेक आव्हानांना सामोरं जात पुढे अनेक वर्ष सुरू राहिला. गावोगावी फिरता दवाखाना चालवून लाखों रुग्ण तपासत, भविष्यातील गरजा लक्षात घेऊन निधी उभारणी करणे, नवीन सहकारी या कार्यात जोडणे, अशी अनेक आव्हानं डॉ. आयडा यांनी समर्थपणे पेलली. पहिल्या महायुद्धाचा काळ, प्लेग सारख्या रोगाचा फैलाव, आर्थिक चणचण यांना सामोरं जाताना येणाऱ्या निरशेवर मात करून, काही वेळा आलेल्या अपयशातून मार्ग काढत डॉ. आयडा यांनी आपलं कार्य अखंडपणे सुरू ठेवलं. त्यातूनच पुढे मेरी टॅबर शेल मेमोरियल रुग्णालय, नर्सिंग स्कूल, युनियन मिशनरी स्कूल फॉर विमेन आणि ख्रिश्चन मेडिकल कॉलेज यांची स्थापना केली. 

Google वर शोधल्यास भारतातील अग्रगण्य वैद्यकीय महाविद्यालयांच्या यादीत ख्रिश्चन मेडिकल कॉलेज आजही पहिल्या पाचात येतं. असं असूनही डॉ. आयडा स्कडर हे नाव भारतीयांना आजही फारसं परिचित नाही. 

आयुष्यभर भारतातील लोकांसाठी त्यांच्या निरामय आयुष्यासाठी आपलं अवघं जीवन अर्पण करणाऱ्या डॉ. आयडा यांचं चरित्र वीणा गवाणकर यांनी उत्तमरीत्या शब्दबध्द केलंय. या विषयावर संशोधन करताना त्यांनी घेतलेले कष्ट आणि आलेल्या अडचणींवर मात करून त्यांनी लिहिलेलं हे पुस्तक वाचकांसाठी मोलाची भेट आहे, त्याबद्दल त्यांना शतशः धन्यवाद!


रविवार, ५ मार्च, २०२३

पंचतारांकित

प्रिया तेंडुलकर — ८० आणि ९० च्या दशकांत दूरदर्शनच्या माध्यमातून घराघरात पोहोचलेलं नाव. प्रख्यात लेखक आणि नाटककार विजय तेंडुलकर यांच्या कन्या अशीही यांची ओळख. जवळ जवळ १५ वर्षांपूर्वी बारावीच्या पाठ्यपुस्तकात असलेल्या 'मॉडेलिंग आणि मी' या धड्यातून लेखिका म्हणून प्रिया यांची नव्याने ओळख झाली.

त्यानंतर 'पंचतारांकित' हे प्रिया याचं मी वाचलेलं पहिलं पुस्तक. हे पुस्तक वाचल्यानंतर प्रिया लेखिका म्हणून मला जास्त भावल्या. पुस्तकातील 'माझा मित्र', ''रजनी'चे दिवस' आणि 'पंचतारांकित' या लेखांतील प्रिया यांचे अनुभव मला विशेष आवडले. 

पुस्तकातला पहिलाच विजय तेंडुलकरांबद्दलचा 'माझा मित्र' हा लेख तेंडुलकरांचं प्रिया सोबतच मित्रत्वाचं नातं उलगडतो. "माझ्यावर फार अवलंबून राहू नकोस, स्वतःची स्वतः उभी रहा. स्वतःचे निर्णय स्वतःचा सारासार विचार करून घे. तू चुकणार नाहीस आणि चुकलीस तर हरकत नाही. सगळ्या चुकांना आयुष्याचे दरवाजे बंद केलेस तर सत्यालाही तू दरवाज्याबाहेर ठेवशील." आजपासून जवळ जवळ ४० वर्षांपूर्वी स्वतःच्या मुलीला हा संदेश देणारे वडील समाजात क्वचितच असतील. या संस्कारांमुळे चाकोरीबाहेरचं आयुष्य प्रिया आत्मविश्वासाने, मिळालेल्या स्वातंत्र्याचा योग्य वापर करून स्वतःच्या टर्म्स वर जगू शकल्या. अभिनय आणि मॉडेलिंगसारख्या क्षेत्रांत स्वतःचं वेगळं अस्तित्व निर्माण करू शकल्या. 

शाळेतून नुकतीच कॉलेज मध्ये गेल्यानंतर भांडण करायची वेळ आल्यास अचानक रडू येऊन तोंडातून शब्दही न फुटणारी प्रिया, पंचतारांकित हॉटेलच्या मॅनेजरला खडे बोल सुनावणारी प्रिया, समाजाचा स्त्री कडे पाहण्याचा दृष्टकोन यामुळे अस्वस्थ होणारी प्रिया, असे प्रिया यांच्या व्यक्तिमत्वाचे विविध पैलू पुस्तक वाचताना वाचकाला समजतात. 

महाराष्ट्रीयन मध्यमवर्गीय कुटुंबात वाढताना झालेले संस्कार, सतत काळजी करणारी आई आणि वडीलांच्या रुपात मिळालेला मित्र, त्यामुळे केलेली धाडसं, असे सगळे अनुभव प्रिया यांनी अतिशय प्रामाणिकपणे आपल्या लेखातून मांडले आहेत, म्हणूनच एक वाचक म्हणून ते मनाला खोलवर भिडतात.

बुधवार, १ मार्च, २०२३

आठवणींचा खजिना - पुस्तकांचा कप्पा

 


लहानपणापासून वाचनाची सवय जडण्याचं श्रेय आई बाबांइतकंच मराठीच्या पाठ्यपुस्तकांनाही जातं. शाळेत असताना पाठ्यपुस्तकातला एखादा धडा किंवा कविता आवडली की वाचनालयात पुस्तक बदलून घेण्याच्या दिवसाची आतुरतेने वाट पाहिली जायची. पुस्तक वाचण्यासाठी स्वतःचा नंबर आला की एकदाचा जीव भांड्यात पडायचा. 

शाळेच्या वाचनालयात उपलब्ध नसलेल्या पुस्तकांसाठी मात्र उन्हाळ्याच्या सुट्टीपर्यंत वाट पाहावी लागायची. कारण उन्हाळ्याच्या सुट्टीच्या सुरुवातीला वर्षभर खाऊचे पैसे साठवलेला गल्ला (piggy bank) फोडण्याचा विशेष कार्यक्रम घरात असायचा. त्यात साठलेल्या पैशांतून एक ठराविक रक्कम बाजूला काढली जायची. त्यानंतर दादरला 'आयडियल' किंवा 'मॅजेस्टिक' मध्ये जाऊन पुस्तक खरेदी व्हायची. भर दुपारी बाहेर हुंदडण्याऐवजी मला शांतपणे पुस्तक वाचताना पाहून घरचेही सुटकेचा निःश्वास सोडत. 

सुट्टी संपवून शाळा सुरू झाल्यानंतर वाचलेल्या पुस्तकांबद्दल मैत्रिणींच्या गप्पा रंगायच्या. कधीतरी पुस्तकांची अदलाबदलही व्हायची.

पुढे शाळा-कॉलेज संपलं. प्रत्येकजण आपापल्या आयुष्यात पुढे गेला. आता फोनवर कधीतरी बोलणं होतं, पण त्यात पूर्वीसारख्या पुस्तकांच्या गप्पा होण्याईतपत निवांतपणा नसतो. 

कोविडच्या काळात work from home च्या निमित्तानं पुन्हा गावच्या घरी राहायला मिळालं. फावल्या वेळात खोली आवरण्याच्या निमित्ताने अनेक वर्ष बंद असलेला पुस्तकांचा कप्पा पुन्हा उघडला गेला. इतकी वर्ष दूर गेलेले पुस्तकरुपी दोस्त पुन्हा गवसले. अधाशासारखं अतिप्रिय पुस्तक पुनः श्च वाचायला घेतलं. शाळेत असताना जगाचा अनुभव नसताना वाचलेली कथा, जगाचा थोडाफार अनुभव आल्यानंतर वाचताना अधिक जवळची वाटली. या आधी पुस्तक वाचताना काहीतरी राहून गेलेलं, अचानक उमगल्यासारखं वाटलं. पाठ्यपुस्तकातला धडा पुस्तकात पुन्हा वाचताना मन पुन्हा शाळेतल्या मराठीच्या तासात रमलं. मराठीच्या तासाची आतुरतेने वाट पाहणारे चेहरे पुन्हा डोळ्यासमोर आले. विषय मनापासून शिकवणारे, अवांतर वाचनासाठी प्रोत्साहन देणारे गुरुजन आठवले. या पुस्तकांच्या रुपात आठवणींच्या अत्तराची कुपी अनेक वर्षांनंतर पुन्हा एकदा उघडली आणि शब्दात वर्णन न करता येण्याजोगा आनंद देऊन गेली.